ویکی پیانو
بدون نظر مشاهده

به پیانیست شلیک کن Tirez sur le Pianiste


به پیانیست شلیک کن اثری ناب از سینمای موج نو فرانسه است. اثری که تقریبا تمام مولفه های موج نو را می توان در آن یافت. فیلم با تعقیب و گریزی و در یک فضاسازی کاملا تیره، آغاز می شود. مردی در حال فرار است و دو نفر در تعقیب او هستند. مخاطب به یکباره وارد فیلم می شود و مدام در ذهنش منتظر است اتفاقی بیافتد یا حداقل دلیل این تعقیب و گریز را بداند. در میان این تعقیب و گریز مرد روی زمین می افتد و فردی او را بلند میکند و در کمال تعجب این دو مرد …

کارگردان : François Truffaut

نویسندگان : François Truffaut, David Goodis

بازیگران : Charles Aznavour, Marie Dubois, Nicole Berger

منتقد: دانیال حسینی

دومین فیلم تروفو – به پیانیست شلیک کن – تفاوت های زیادی با فیلم اولش – چهارصد ضربه – دارد اما اعتقاد به اصول تعریف شده برای موج نویی ها در این فیلم هم مانند باقی آثاری که در دوران اولیه فیلمسازی اش ساخته نمایان است. اصولی که هم در روایت و هم در اجرا و همبستگی نماها خودشان را نشان می دهند. گاهی چندان این شگرد ها را در راستای گویا تر شدن کلیت فیلم نمی بینیم و گویی اصراری هستند بر شکستن و تجربه کردن تکنیک های متفاوت فیلمسازی و روش های تازه در بیان سینمایی ، اما فضای فیلم و مختصات قصه این ویژگی را دارد که می تواند بازیگوشی های تروفو را در خود هضم کرده و به عنوان عنصری پذیرفتنی به نمایش بگذارد. . از همان سکانس اول که برخورد دو غریبه در خیابان به بحثی جدی در مورد عشق و زندگی زناشویی کشیده می شود اما برخورد دو برادر بعد از چهار سال راه چندانی به بحث نمی دهد می فهمیم که باید انتظار نگاهی متفاوت را به انسان ها و روابطشان داشته باشیم. شخصیت اصلی داستان ، چارلی ، ادوارد یا هر نام دیگری که در طول فیلم پیدا می کند ، با نمونه های متعارف قصه های گانگستری همخوانی ندارد و در نمونه های عشقی هم نمی گنجد. با وجود اینکه نریشن های مداومش در طول فیلم از احساساتش در لحظات متعددی پرده بر می دارند اما باز هم انتظار ما برای ورود به درون این شخصیت برآورده نمی شود و جالب این است که تضاد بین میل قلبی و عمل ادوارد ( چارلی ) بیشتر از همه در نریشن ها خودنمایی می کند. در نتیجه فیلمساز این شگرد را گذشته از کارکرد معمولش برای پوشش بخش هایی از روایت که نمایش شان غیر ضروری یا زمان بر است به کار گرفته و تضاد های درونی کاراکتر خود را توسط آن تصویر می کند. .

kinopoisk.ru

1960_film_tirez_sur_le_pianiste_berger_aznavour2

بخش اول به پیانیست شلیک کن با ورود برادر ادوارد که به مشکل خورده و از دست چند گانگستر در حال فرار هست شروع می شود اما فیلم بر خلاف انتظارات مخاطب – انتظاراتی که از تماشای چندین باره ی یک نوع خاص روایت شکل می گیرند – حرکت کرده و با گذر از این مانع قصه ای عاشقانه را بین او و خدمتکار رستوران آغاز می کند. پس از آن درست در زمانی که این رابطه در حال کامل شدن است و کاراکتر ها آماده ی ورود به مرحله ای جدید از پیوند احساسی با یکدیگر هستند وارد یک فلش بک تقریبا طولانی می شویم تا گذشته ی چارلی که تا این لحظه ابهامات زیادی داشت نمایش داده شود. در نتیجه فیلم دوباره انتظارات را بر هم زده روایت دیگری را از گذشته پی می گیرد. کاربرد نریشن ، تغییرات پی در پی در مسیر روایت و نقطه گذاری ها و قطع های خلاف انتظار و فلش بک استفاده شده در میانه ی فیلم همه از شگرد هایی هستند که برای تروفو در ابتدای دوران فیلمسازی اش اهمییت زیادی داشتند و کمک می کردند تا راه های تازه تر و آزادانه تری برای روایت خلق شود. . در فلاش بک مشاهده می کنیم که چارلی سال ها قبل معشوقه ای داشته که برای پیشرفت شغلی او دست به تن فروشی زده و پس از آن در حالیکه نمی توانسته با این اتفاق کنار بیاید خودکشی می کند.همین مسئله انگیزه ای می شود تا رفتار چارلی در رابطه ی عاشقانه ی امروزش عکس گذشته و در جهت جبران اشتباهاتش شود ، این بار چارلی برای دختر مورد علاقه اش می جنگد و دستش به خون آلوده می شود اما سرنوشت قابل پیش بینی نیست ، برادری که در ابتدای فیلم مشکلات خودش را وارد زندگی او کرده بود و در این میان چندان خبری ازش نبود در انتها دوباره سر و کله اش پیدا می شود. چارلی یکبار دیگر عشق زندگی خود را در جنگی که ربطی به او نداشته از دست می دهد ، و یک بار دیگر با پیانوی خود تنها می ماند.

تروفو در به پیانیست شلیک کن با ترسیم انگیزه ی شخصیت اصلی اَش در فلش بک میانه ی فیلم با روشی تازه تر ، همان منطق علت و معلولی کلاسیک را در طرح انگیزه های چارلی به کار می گیرد اما زندگی تابع علت و معلول نیست و تنها ماندن چارلی در پایان یک بار دیگر خلاف عادت معمول عمل کرده و معادلات را بر هم می زند. . شگرد هایی که تروفو به کار گرفته است باعث شده با فیلم جذابی طرف باشیم و نگاه فیلمساز به مسائلی چون تقدیر و سرنوشت هم در این نوع چیدمان روایت ، به راحتی جای خودش را پیدا کرده و بدون بیرون زدن از فیلم ، به عضوی از جهان آن تبدیل می شوند. به پیانیست شلیک کن یکی از نمونه ای ترین فیلم های موج نو است زیرا همان مولفه های اساسی سینما را که برای ارتباط همه جانبه مخاطب و اثر لازم است در طرح و ساختاری جذاب و متفاوت به نمایش می گذارد و پیشنهاد های تازه ای برای داستان گویی متکی به قابلیت های مخصوص به سینما مطرح می کند.

منبع: سایت نقد فارسی

نظر بدهید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد. قسمت های ضروری با علامت *مشخص شده اند *

2 × یک =

RELATED ARTICLES
تماس با ما
تلفن:32523891 -026
ایمیل :info@wikipiano.ir
وب سایت:www.wikipiano.ir
خبرنامه

Back to Top